Teatr Dziecięcy Aldebaran z Norwegii istnieje „ponieważ życie kulturalne w naszym społeczeństwie odeszło od różnorodnych form wyrazu w kierunku konformistycznej, masowej pop-kultury” – mówi jego założyciel Robert Emil Berge. „Jestem przekonany, że praca z dziećmi, budowanie ich wiary w indywidualne zdolności i uświadamianie im wartości własnej ekspresji artystycznej może stanowić przeciwwagę dla tego trendu”.
Aldebaran to grupa teatralna, którą założyłem w 2005 roku w moim rodzinnym mieście Skien po ukończeniu podyplomowego kursu aktorskiego w Teatrze Pieśń Kozła. Początkowo prowadziłem warsztaty dla młodzieży i innych aktorów, zacząłem także wystawiać z nimi sztuki głównie w ramach teatru ulicznego. Rok później stworzyliśmy dziecięcy teatr Aldebaran, którym od tamtej pory kieruję wraz z innymi jego członkami.Istnienie grupv takiej jak nasza jest ważne z kilku powodów. Przede wszystkim dlatego, że funkcjonujemy mimo taktu, iż życie kulturalne w naszym społeczeństwie odeszło od różnorodnych form wyrazu w kierunku konformistycznej, masowej pop--kultury. Jestem przekonany, że praca z dziećmi, budowanie ich wiary w indywidualne zdolności i uświadamianie im wartości własnej ekspresji artystycznej może stanowić przeciwwagę dla tego trendu.
Pragniemy integrować najmłodszych inaczej niż większość norweskich dziecięcych grup teatralnych. Nasza praca obejmuje rozwój różnorodnych zdolności takich, jak akrobatyka, żonglerka czy taniec na szczudłach. Dzieci często wykorzystują te umiejętności (szczególnie taniec na szczudłach) podczas występów ulicznych wraz ze starszymi grupami. Oprócz tego organizują również własne pokazy. W przeciwieństwie do pozostałych zespołów dziecięcych, my zdecydowaliśmy się na wystawianie sztuk nieznanych lub takich, które nie kojarzą się z młodymi aktorami. Nasze próby na ogół trwają dłużej od przeciętnych, a to w tym celu, by mali artyści mogli w pełni zapoznać się z nowym materiałem.
Jednym z takich spektakli jest Nala i Damajanti, oparty na historii z indyjskiego eposu Mahabharata, który dzieci zaprezentowały w grudniu 2008 roku. Prace nad sztuką rozpoczęliśmy od opowiedzenia tej historii małym aktorom. Następnie kilkukrotnie improwizowali oni poszczególne sekwencje, a instruktorzy spisywali ich gesty i wypowiedzi. Na podstawie zebranego materiału napisaliśmy sceny i przeprowadziliśmy próby przed występem. W maju dzieci wystawią Sen nocy letniej, nad którym to przedstawieniem pracujemy od początku ubiegłego roku.
Do Aldebaran należy trzynaścioro dzieci - w większości dziewczęta. Wszyscy członkowie trupy podzieleni są na sześcioosobową grupę młodszych i siedmioosobową grupę starszych aktorów. Na Brave Festiwal przyjedzie sześcioro z nich. Nowych aktorów rekrutujemy poprzez ogłoszenia w szkołach podstawowych w naszym mieście oraz za pośrednictwem stałych członków, którzy zapraszają swoje koleżanki i kolegów, a nieraz na prośbę osób, które kontaktują się z nami po występach.
W odróżnieniu od innych grup z Norwegii nie angażujemy dzieci ze względu na ich talent, doświadczenie bądź inne kryteria - jak np. przynależność do grupy mniejszościowej lub programy rządowe. Dlatego też nasi najmłodsi artyści to zupełnie zwykli mali Norwegowie. Oznacza to również, że ich rodziny żyją w dogodnych warunkach; norweskie społeczeństwo cechuje niski poziom przemocy, a także rozwinięty system szkolnictwa i opieki zdrowotnej. To kraj bogaty, kierowany przez prospołeczny, demokratyczny rząd; bezrobocie jest tu bardzo niskie, a skrajne ubóstwo niemal nie istnieje. Z drugiej strony w Norwegii, podobnie jak w wielu innych krajach, czasem pewne struktury społeczne ulegają rozpadowi, większość dzieci pochodzi więc z rozbitych rodzin.